از خاموشی تا بقا گردشگری ایران در راه فرسایش تدریجی به گزارش تور و گردشگری، گردشگری در ایران دیگر یک صنعت درحال رشد نیست؛ حتی در وضعیت رکود هم قابل توصیف نیست. این یک صنعت تحت فشار است که مساله اش توسعه نیست، بلکه صرفا «زنده ماندن» است. پرسش اصلی امروز این نیست که گردشگری چقدر رشد کرده؛ پرسش اینست که این شبکه خدماتی چطور هنوز از هم نپاشیده است؟ در میدان حقیقی، گردشگری از یک صنعت برنامه پذیر به یک سیستم واکنشی تبدیل گشته است. سفر دیگر یک انتخاب سبک زندگی نیست؛ یک تصمیم اقتصادی سنگین است که زیر سایه تورم، نااطمینانی سیاسی و ریسک ژئوپلیتیک گرفته می شود. نتیجه روشن است، سفرهای بلند مدت درحال حذف شدن اند و سفرهای کوتاه، نزدیک و کم هزینه جای آنها را گرفته اند. بازار کوچک نشده؛ فشرده و بی ثبات شده است. رزروهای بلند مدت جای خویش را به تصمیم های لحظه آخری داده اند. لغو سفرها بالا رفته و قیمت، بیشتر از هر عامل دیگری تعیین کننده شده است. گردشگری از یک صنعت قابل پیش بینی به یک بازار نوسانی و عصبی تبدیل گشته است. یک زنجیره ساده امروز کل رفتار بازار را توضیح می دهد، بالا رفتن خطر ژئوپلیتیک، افق تصمیم گیری برای سفر را کوتاه می کند؛ یعنی افراد دیگر برای آینده برنامه ریزی نمی کنند و تصمیم ها را به امروز و فردا می کشانند. درنتیجه انتخاب ها لحظه ای می شود و تقاضای پایدار در عمل از بین می رود. این یعنی فروپاشی منطق برنامه پذیری در گردشگری. اما بحران فقط در بازار نیست. سه سطح تصمیم گیری همزمان درحال حرکت اند، اما هیچ نقطه اتصال حقیقی ندارند. دولت هنوز با ادبیات ارزآوری و تصویر بین المللی در رابطه با گردشگری حرف می زند؛ ادبیاتی که با حقیقت بازار هیچ نسبتی ندارد. بخش خصوصی در وضعیت بقا گیر کرده است؛ مدیریت نقدینگی، کنترل هزینه و جنگ برای پر کردن حداقلی ظرفیت. مردم اما سفر را از یک نیاز رفاهی به یک هزینه قابل حذف تبدیل نموده اند. این سه سطح نه فقط متفاوت، بلکه ناسازگارند؛ و این ناسازگاری، موتور ناپایداری کل صنعت است. با این وجود، یک سوءتفاهم خطرناک وجود دارد، این که گردشگری در این شرایط «ادامه دارد» یعنی وضعیت طبیعی است. در صورتیکه گردشگری تغییر ماهیت داده است. بازارهای لوکس و بلند مدت درحال کوچک شدن اند، اما بازارهای کم هزینه، داخلی و ضروری باقیمانده اند. سفرهای درمانی، زیارتی و خانوادگی سهم بیشتری گرفته اند. گردشگری از یک صنعت انتخابی به یک صنعت نزدیک به اجبار تبدیل گشته است. این دیگر بازار رشد نیست؛ بازار بقاست. در چنین وضعی، ادامه نگاه کلاسیک به گردشگری یک خطای جدی است. این صنعت دیگر فقط موتور ارزآوری یا اشتغال نیست؛ در شرایط فشار مزمن، تبدیل به یک «سیستم نگه دارنده اقتصادی» شده است. هتل ها، حمل و نقل، رستوران ها و کسب وکارهای محلی نه بر مبنای رشد، بلکه بر مبنای جریان های کوچک و ناپایدار سفر زنده اند و وقتی این جریان کوچک تر می شود، سقوط ناگهانی رخ نمی دهد؛ فرسایش آرام اما مداوم آغاز می شود. مساله دقیقا همین جاست، گردشگری در ایران درحال فروپاشی ناگهانی نیست، درحال فرسایش تدریجی است و این خطرناک تر است، چون دیده نمی شود. در سطح اجتماعی هم همین منطق حاکم است. سفر دیگر چاره نیست؛ یک مکث کوتاه است در بین فشارهای اقتصادی و فرسایش روزمره. مکثی که جای درمان را نمی گیرد، اما به طور موقت فشار را قابل تحمل می کند. بالاخره، تصویر روشن است، گردشگری ایران دیگر یک صنعت خطی و قابل پیش بینی نیست. یک سیستم چندحالته است که مدام بین بقا، تثبیت و رشد محدود در نوسان است، اما در هیچ حالتی مستقل از اقتصاد و سیاست عمل نمی نماید. و شاید باید این حقیقت را بی پرده اظهار داشت: گردشگری در ایران امروز نه در رابطه با ساخت آینده، بلکه در رابطه با پیشگیری از خاموشی حال است؛ و اگر این جریان متوقف شود، مساله دیگر رکود نیست، فرسایش خاموش یک صنعت کامل است، و این فرسایش اگر ادامه یابد به خروج تدریجی بازیگران حرفه ای، کاهش سرمایه گذاری و کوچک شدن ظرفیت رقابتی کشور در گردشگری منجر خواهد شد. *مدرس دانشگاه و بازرس انجمن علمی گردشگری ایران ۲۳۳۲۳۳ منبع: ttma.ir 1405/04/02 11:45:00 5.0 / 5 3 تگهای خبر: بازی , خدمات , دانشگاه , رقابت این پست تور و گردشگری را می پسندید؟ (1) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط فراخوان کاروان ها برای حج تمتع ۱۴۰۶ منتشر گردید جزییات نام نویسی عتبات محرم از سفر یک روزه تا ۱۰ روزه تهاجمات سایبری به بانکهای کشور صحت دارد؟ به شایعات مربوط به پروازهای حج توجه نکنید نظرات بینندگان تور و گردشگری در مورد این مطلب لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید = ۱ بعلاوه ۴ ارسال نظر